Elliott: 'Papa, YouTube werkt niet.'
JR: 'Ik weet het, problemen met onze internetverbinding.'
E: 'Maar hoe kan ik dan liedjes opzoeken?'
JR: 'Niet.'
E: [Mond valt open]
JR: 'Wist je dat het internet nog maar ongeveer tien jaar wereldwijd gebruikt wordt?'
E: [Mond valt nog verder open]
JR: 'Ja, en YouTube bestaat nog maar zes jaar. Toen was jij drie.'
E: 'Echt???? En hoe zocht je daarvoor dan liedjes of grappige filmpjes op op internet???'
JR: 'Niet. We luisterden naar de radio, of keken naar MTV. Toen zonden ze nog muziek uit op MTV.'
E: 'Wat?????'
JR: 'Jip.'
E: 'En hoe zocht je dan dingen op als er geen internet was???'
JR: 'We gingen naar de bibliotheek, in boeken zoeken.'
E: 'Saai!'
JR: 'Zo, router gereset, je kunt weer online.'
E: 'Yes! Ik ga een liedje opzoeken van Mika*.'
JR [binnensmonds]: 'Shit'.

*Doorgaans is elliotts smaak dik oké (hij gaat meestal voor de melodieuzere muziek die hij via ons te horen krijgt - genre Elliott Smith, Foo Fighters). Al helt hij soms vervaarlijk over naar de dark side (Mika, Top 2010, Yes-R). Maar dat laten A. en ik lijdzaam over ons heen gaan. Zolang het beperkt blijft tot zijn slaapkamer.

Hits van de week: Long Road to Ruin en Learn to Fly van Foo Fighters. Vorige week: Times Like These, ook Foo Fighters.

En dan in fonetisch Engels:
I
am a one-way motorway
I'm the one that drives away
then follows you back home