Hier, voor de mysterieuze bezoeker die Dylan de Grootste aller Tijden vindt: een Dylan-achtige song die mij wakker houdt (en me verrassend genoeg dus niet in slaap zaagt).

Je kunt er niet naast luisteren: deze maand is het twintig jaar geleden dat Nevermind van Nirvana uitkwam. Ik weet nog precies waar ik was toen ik Smells Like Teen Spirit voor het eerst hoorde. In de auto, naast mijn pa, onderweg van een voetbalmatch naar huis, op de Francisco Ferrerlaan in Gent. Er zijn misschien maar 3 songs ter wereld waarvan ik me nog zo gedetailleerd herinner wanneer ik ze voor het eerst hoorde, waar, met wie, en hoe ik me toen voelde (in het geval van Smells Like Teen Spirit voelde ik me 13, vaagweg klaar voor een eerste lief maar zeker klaar voor iets anders dan Guns 'N Roses).

Dus het is met gemengde gevoelens dat ik Nevermind nu elke dag 8 keer op endless repeat uit elliotts kamer hoor waaien. Ik heb hem de cd in handen gestopt om aan te tonen waar Foo Fighters (waar hij al een maand of twee zeer obsessief naar luistert) vandaan komen. Gemengde gevoelens omdat elliott duidelijk niet vies is van stevige maar melodieuze muziek (cool!), omdat ik het fijn vind om mijn oudste zoon muziek te voeren*, maar ook omdat ik geen zin heb om Nevermind beu te worden (zoals Foo Fighters, helaas). Nu nog een andere plaat uit mijn collectie vissen om elliott wat afwisseling te bezorgen. Een waar ik net iets minder aan gehecht ben.

*Van Normen en Waarden zie je pas later of ze 'gepakt' hebben, met muzieksmaak zijn de resultaten direct meetbaar.

Op mijn zestiende ...
was ik gek op The Cure.
En op de Smashing Pumpkins.
En Jesus & Mary Chain.
En soms ook op Ride.

Dus ben ik 16 jaar later gek op The Pains of Being Pure at Heart. Simple math. Maar dan wel op de studioversie, met de nodige galm op de stem van zanger Kip Berman. Live neuzelt hij meer dan zingen.

Gisteren door een stuitend gebrek aan interesse bij vrienden-muziekliefhebbers alleen naar The Cave Singers in de Botanique getrokken. Oorspronkelijk om het voorprogramma (Kurt Vile) te zien, die dan vervangen werd door Bachelorette. Maar goed.

The Cave Singers deden me denken aan een bravere versie van Archie Bronson Outfit: vergelijkbare riffs, maar ze stopten net waar ABO meestal pas begint (stampvoeten, roepen, schuimbekken). The Cave Singers doen me zin krijgen om in de maat mee te tikken op de muziek, ABO om met dingen/mensen te gooien.

The Cave Singers - Clever Creatures

Archie Bronson Outfit - Cherry Lips

Opgevat als een tip voor peter van hende, maar ondertussen is dit nummer ook aan mijn ribben blijven plakken. Better than love? Misschien niet, maar dat geldt alleen voor Bitter Sweet Symphony.

Sigur Rós deed me bijna 10 jaar geleden met andere oren naar muziek luisteren. Maar kijk, Jónsi kan het ook alleen: binnenkort met een eerste echte soloplaat en nu al met het vooropgestuurde Boy Lilikoi. Ik word er tegelijk vrolijk en melancholisch van, dat talent hebben doorgaans alleen elliott en finn.

Pas ontdekt, door een remix (die ik niet bijster goed vond, maar het 'onderliggende' nummer wel). No Kind Words van The Maccabees.

If you've got no kind words to say
You should say nothing more at all

Juist!

Hit van de week ten huize rombocop: Julian Casablancas met 'Out of the Blue'. Of zoals annelies zegt: 'Ik hou van songs die beter eindigen dan ze beginnen'. Amen!

Ik was niet echt onder de indruk van het optreden van Pixies in Vorst Nationaal twee weken geleden: te routineus, te vlak, en het nazi-achtige gedrag van de stewards deed de rest. Het enige nummer dat wél bleef hangen, was 'Debaser'. En op die manier kwam ik de dag erna op YouTube terecht bij de cover van dat nummer door Rogue Wave, een groep die mijn broer een jaar geleden aan mij probeerde te slijten (deels succesvol). Dit is de plaatversie, en dit de akoestische. Lees ook daar het commentaar bovenaan: dat zit er kloef op (of zoals ze in Leuven zeggen: 'het zit er boenk op').

Ze hebben nog maar twee songs, maar beter twee goeie dan, euh, veel slechte.