Sigur Rós deed me bijna 10 jaar geleden met andere oren naar muziek luisteren. Maar kijk, Jónsi kan het ook alleen: binnenkort met een eerste echte soloplaat en nu al met het vooropgestuurde Boy Lilikoi. Ik word er tegelijk vrolijk en melancholisch van, dat talent hebben doorgaans alleen elliott en finn.

Pas ontdekt, door een remix (die ik niet bijster goed vond, maar het 'onderliggende' nummer wel). No Kind Words van The Maccabees.

If you've got no kind words to say
You should say nothing more at all

Juist!

Hit van de week ten huize rombocop: Julian Casablancas met 'Out of the Blue'. Of zoals annelies zegt: 'Ik hou van songs die beter eindigen dan ze beginnen'. Amen!

Ik was niet echt onder de indruk van het optreden van Pixies in Vorst Nationaal twee weken geleden: te routineus, te vlak, en het nazi-achtige gedrag van de stewards deed de rest. Het enige nummer dat wél bleef hangen, was 'Debaser'. En op die manier kwam ik de dag erna op YouTube terecht bij de cover van dat nummer door Rogue Wave, een groep die mijn broer een jaar geleden aan mij probeerde te slijten (deels succesvol). Dit is de plaatversie, en dit de akoestische. Lees ook daar het commentaar bovenaan: dat zit er kloef op (of zoals ze in Leuven zeggen: 'het zit er boenk op').

Ze hebben nog maar twee songs, maar beter twee goeie dan, euh, veel slechte.

'Pa Pa Power' van Dead Man's Bones heeft alles wat ik cool vind in een nummer. Behalve trompetten. Met dank aan de mixtape van Tom-de-lopende-muziekencyclopedie van rekto:verso.

Een mixtape voor de vriendjes van rekto:verso, met één voet in de zomer en de andere al in de herfst (en deze compilatie volgt die beweging min of meer, van midtempo naar laag tempo naar geen tempo).

De tracklist:

1. A.C. Newman - There Are Maybe Ten Or Twelve: een nummer om mee te zingen voor wie graag al eens met een stuk in zijn voeten in iemands tuin staat te plassen
2. Camera Obscura - Lloyd, I'm Ready To Be Heartbroken: alleen al de titel is de max
3. Bat For Lashes - What's a Girl To Do: niet de gehypete single Daniel maar dit uit 2007 (de clip is ook cool)
4. Andrew Bird - Oh No: een van de (mijn) lichtpunten op Pukkelpop. Wou dat ik zo kon fluiten
5. The Feelies - When Company Comes: ode aan Ruddy, die Maarten en mij imponeerde door dit nummer te herkennen in een muziekquiz
6. M. Ward - Shangri-La: M .Ward gaat de godsvruchtige toer op, maar door dit nummer (luister naar de samenzang met zichzelf) is het hem vergeven
7. The National - Ashamed Of The Story I Told (Polaris Cover): de National is altijd super
8. Elbow - Mirrorball: en Elbow meestal ook
9. The Cinematic Orchestra - To Build A Home: met de sjoe van heel indie-land Patrick Watson als gaststem
10. Jonsi & Alex - Boy 1904: de zanger van Sigur Rós die met een nest sängerknaben aan de rol gaat
11. Mark Lanegan - You Will Miss Me When I Burn: een van de opvallendste stemmen die ik ken covert een van mijn favoriete nummers van een van mijn favoriete artiesten (Will Oldham). wiiiii!

Greg Laswell is misschien niet de coolste van de bende. En zijn naam laten vallen op Pukkelpop (of een andere verzamelplek voor indie-gezinden) zal niemand street cred opleveren. Maar mijn sweet-tune-o-meter is formeel: deze singer-songwriter heeft al een paar heel mooie nummers ('That it moves', 'I'd be lying') gemaakt, één verrassende cover (van 'Girls just want to have fun') en een minder verrassende maar mooie (van 'Your ghost').

Daarnet dit nummer nog eens gehoord op de radio. Ik heb deze observatie nog nooit aan iemand verkocht gekregen, maar het refrein klinkt volgens mij als badende en zingende bosnimfen. Het sprookjesequivalent van zingen onder de douche. Soit.

Dit zal misschien wat gekleurd zijn door nostalgie, maar Faith No More gisteren op (een tropisch) Pukkelpop hoort thuis in het rijtje Grootste Optredens die ik heb meegemaakt. Van het vorige (Torhout '93) herinner ik me niet veel meer (toen te zeer onder de indruk van mijn eerste keer Torhout, het volume alleen al blies mij toen omver). Maar dat van gisteren zal nog een tijd aan mijn ribben blijven plakken. Alsof de andere groepen die ik gezien heb maar een aanloopje waren naar het echte werk. Ondanks Bon Iver, Andrew Bird, Wilco en Maxïmo Park, groepen die ik absoluut wilde zien (en die ook minstens oké waren).

Slotsom:
- Mike Patton is (nog altijd) een ongelooflijke zanger en frontman.
- Faith No More heeft minstens 10 wereldnummers.
- 'Reunited' van Peaches & Herbs coveren als openingsnummer getuigt van gevoel voor humor, zelfrelativering en algemene coolness. Om daarna iedereen op de wei door elkaar te rammelen met 'Land Of Sunshine' en 'Caffeine'. Lang geleden dat ik zo ongegeneerd heb staan meebrullen. GRIJNS (waarschijnlijk nog voor de rest van de dag). En woehoe!