Finn, na een ouderlijk weekend op bezoek bij Thomas in Barcelona: 'Papa, vandaag was echt de beste dag! Jullie zijn terug, ik heb een Barcelona-pakje van Messi gekregen, en mijn tand is uitgevallen!'

Heerlijk hoe de wereld soms nog zo simpel in elkaar kan zitten.

Finn: 'Wij noemen Freddy* de Chinees.'
JR: 'Waarom? Lijkt hij op een Chinees?'
F: 'Nee.'
JR: 'Spreekt hij Chinees?'
F: 'Nee.'
JR: 'Heeft hij zo van die Chineesachtige ogen of heeft hij pikzwart haar?'
F: 'Nee.'
JR: 'Misschien IS hij dan wel een Chinees, maar weet niemand het?'
F: 'Haha, nee, helemaal niet!'
JR: 'Hoe weet je dat zo zeker?'
F: 'Hij draagt geen hoedje.'
JR: 'Dus alle Chinezen dragen hoedjes.'
F: 'Ja.'

*Freddy is uit privacyoverwegingen de schuilnaam voor een jongetje van op school.

En toen nam ik finns (ingebeelde) koorts met een tube zalf (want de thermometer was vermist). Ik geniet van elke seconde dat zulke oplichterij nog lukt.

En toen ontdekte elliott onder luid gejoel al het sinterklaasspeelgoed in de koffer van de auto. Door het rampenplan dat meteen in werking trad*, gelooft finn nog in de sint. Zoon 1 hadden we al opgegeven (mag ook wel, derde leerjaar). Resultaat: elliott die samenzweerderig (met er vaak een knipoog bij) de sintmythe thuis in stand houdt. Nog een jaar of twee te gaan, als dat maar goed komt.

* 'Hoezo, finn? Denk je nu echt dat de sint alle huizen op één nacht kan doen? Nee, hij verdeelt het al wat vroeger aan de mama's en de papa's, zodat zij het zelf kunnen klaarleggen op zes december...' Ik heb al slechtere onvoorbereide leugens verteld.

'BOZEstraaltje', also sprach Finn.

A: 'Finn, wie wil je uitnodigen op je verjaardagsfeestje?'
F: 'Zeker Renée en Roos!'
A: 'De tweeling?'
F: 'Ja.'
A: 'Allebei? Of één van de twee?'
F: 'Allebei, want ik weet nooit wie de welke is. Je ziet alleen maar het verschil aan hun kleren.'

[Ik vertel een flauwe grap aan Finn.]

F: 'Papaaaaah, wat een flauwe mop!'
JR: 'O, excuseer meneer.'
F: 'Dat is niet erg hoor.'

[Ik haal elliotts kamer leeg om ze te kunnen schilderen. Alles verdwijnt in dozen. Onder andere een gehaakt kruis dat elliott van zijn overgrootmoeder heeft gekregen en dat daarom gedoogd wordt door annelies en ik. Finn kijkt toe.]

F: 'papa, wat is dat?'
JR: 'dat is een kruisje, voor mensen die in god geloven.'
F: 'geloof jij in god?'
JR: 'nee.'
F: 'ik ook niet. geloof jij in Sinterklaas?'
JR: 'ja.'
F: 'ik ook, want hij brengt cadeautjes.'

[aan de schoolpoort, op weg naar huis]

F: 'Papa, ik ben moe. Pak je mij?'
JR: 'Manneke, het is niet ver naar huis, en ik heb rugpijn van het sleuren met mama's tuinstoelen. Stap maar flink.'
F: 'Ik zal mijn boekentas en de brief van de juf dragen. En dan kun jij mij dragen.'

[Bedtijd is voor elliott meer een meer een moment van reflectie. Als er hem iets bezighoudt, komt het dan meestal naar boven]

E: ‘Ellen gaat wraak nemen op Sien.’
JR: ‘Hoezo??’
E: ‘Ik was eerst op Ellen en zij op mij. Maar nu ben ik op Sien en zij op mij. En nu gaat Ellen wraak nemen op Sien.’
JR: ‘Heeft ze dat zo gezegd?’
E: ‘Ja. Maar ze zijn wel nog vriendinnen.’
JR: ‘Hoezo?’
E: ‘Ik begrijp het ook niet goed. Misschien doet Ellen maar alsof ze nog vriendinnen wil zijn met Sien en wacht ze haar moment af om wraak te nemen.'
JR: ‘Ik begrijp het ook soms niet, jongen. Doen de jongens in je klas ook zo van die dingen?’
E: ‘Nee. Alleen de meisjes. De jongens vechten altijd. Omdat ze zo macho doen de hele tijd, worden de meisjes niet verliefd op die jongens.'
JR: 'Maar wel op jou.'
E: 'Ja.'

----

[Annelies is allergisch voor gesmak aan tafel. Dat heeft een historische oorzaak waar ik liever niet over uitweid om bepaalde vaders niet in diskrediet te brengen.]

A: ‘Jongens! Niet zo smakken!'
F: ‘Jongens van vier mogen nog smakken aan tafel.’
A: ‘Ah.’
JR: 'Wijsneus.'
F: [smakt onverstoord door]