Ik heb net 'Eating Animals' van Jonathan Safran Foer uit. Wellicht niet de ideale vakantielectuur, want non-fictie en weinig opbeurend. Maar het heeft me wel gesterkt in mijn overtuiging als vegetariër. Correctie, als vegetariër die soms vis eet. Correctie: at.

'Eating Animals' is geen pleidooi om nooit vlees te eten. Het is wel een pleidooi tegen de manier waarop dieren worden behandeld voor ze op ons bord belanden.

Ik ben ook geen missionaris van het vegetarisme en ik heb nog nooit geprobeerd om iemand te 'bekeren'. Annelies eet soms vlees, elliott en finn eten vlees (niet elke dag, maar toch 4 keer per week). Maar ik roep de drie lezers van deze blogpost wel op om kritisch te zijn, om even na te denken: 'Hoeveel vlees heb ik nodig om content te zijn?'

En als het antwoord 'minder dan ik nu eet' is, doe er dan iets aan. Merci.

[Ik vertel een flauwe grap aan Finn.]

F: 'Papaaaaah, wat een flauwe mop!'
JR: 'O, excuseer meneer.'
F: 'Dat is niet erg hoor.'

[Ik haal elliotts kamer leeg om ze te kunnen schilderen. Alles verdwijnt in dozen. Onder andere een gehaakt kruis dat elliott van zijn overgrootmoeder heeft gekregen en dat daarom gedoogd wordt door annelies en ik. Finn kijkt toe.]

F: 'papa, wat is dat?'
JR: 'dat is een kruisje, voor mensen die in god geloven.'
F: 'geloof jij in god?'
JR: 'nee.'
F: 'ik ook niet. geloof jij in Sinterklaas?'
JR: 'ja.'
F: 'ik ook, want hij brengt cadeautjes.'

[Annelies belt aan bij de buren, op zoek naar elliott. Ondertussen vertrekt elliott door de achterdeur van de buren terug naar huis]

A (tegen Ria): 'Is elliott hier?'
R: 'Ja.'

Annelies loopt naar de woonkamer van de buren. Sien zit in de zetel. Elliott is nergens te bespeuren.

A: 'Sien, zit jij op elliott?'
S: 'ALLE meisjes zijn op elliott!!!'
A: 'Neenee, ik vraag of je op hem zit, want ik zie hem nergens.'
S: 'Ah. Nee, hij is naar huis door de achterdeur.'

Opgevat als een tip voor peter van hende, maar ondertussen is dit nummer ook aan mijn ribben blijven plakken. Better than love? Misschien niet, maar dat geldt alleen voor Bitter Sweet Symphony.

Welkom aan Sid, of zoals elliott op zijn kroontje schreef: 'Koning Sit (sic) de Eerste'.

[aan de schoolpoort, op weg naar huis]

F: 'Papa, ik ben moe. Pak je mij?'
JR: 'Manneke, het is niet ver naar huis, en ik heb rugpijn van het sleuren met mama's tuinstoelen. Stap maar flink.'
F: 'Ik zal mijn boekentas en de brief van de juf dragen. En dan kun jij mij dragen.'

[Bedtijd is voor elliott meer een meer een moment van reflectie. Als er hem iets bezighoudt, komt het dan meestal naar boven]

E: ‘Ellen gaat wraak nemen op Sien.’
JR: ‘Hoezo??’
E: ‘Ik was eerst op Ellen en zij op mij. Maar nu ben ik op Sien en zij op mij. En nu gaat Ellen wraak nemen op Sien.’
JR: ‘Heeft ze dat zo gezegd?’
E: ‘Ja. Maar ze zijn wel nog vriendinnen.’
JR: ‘Hoezo?’
E: ‘Ik begrijp het ook niet goed. Misschien doet Ellen maar alsof ze nog vriendinnen wil zijn met Sien en wacht ze haar moment af om wraak te nemen.'
JR: ‘Ik begrijp het ook soms niet, jongen. Doen de jongens in je klas ook zo van die dingen?’
E: ‘Nee. Alleen de meisjes. De jongens vechten altijd. Omdat ze zo macho doen de hele tijd, worden de meisjes niet verliefd op die jongens.'
JR: 'Maar wel op jou.'
E: 'Ja.'

----

[Annelies is allergisch voor gesmak aan tafel. Dat heeft een historische oorzaak waar ik liever niet over uitweid om bepaalde vaders niet in diskrediet te brengen.]

A: ‘Jongens! Niet zo smakken!'
F: ‘Jongens van vier mogen nog smakken aan tafel.’
A: ‘Ah.’
JR: 'Wijsneus.'
F: [smakt onverstoord door]

F: 'De paashaas bestaat niet!'
JR: 'Hoezo?'
F: 'Dat zijn mensen.'
JR: 'Wat voor mensen?'
F: 'Mensen in een konijnenpak. Zij leggen de paaseieren in de tuin.'
JR: 'En wie zijn die mensen dan?'
F: 'Dat weet ik nog niet.'